50 milyon dolar

-Uğuur! 50 milyon dolara çarpıldın, bir saattir haberi okuyup duruyorsun!

Uğur, 50 milyonluk haberden gözünün ayıramıyordu ama onu çarpan dolar değildi. Kendisine takılan Taner’e bunu anlatmak istemiyordu. Aslında gazetenin en kıdemli ve sırtı kalın personeli olan Taner’e hiç bulaşmak istemiyordu. Duymamazlıktan geldi.

-Olum, adamın birini para şaşırtmış. Milyonlarca doları ne yapacağını bilememiş garibim. Geri zekalı herif tutmuş bağışlamış!

Uğur, duydukları karşısında beyninden vurulmuşa döndü, yerinden fırladı. Taner’in gırtlağını sıkmamak için kendini zor tuttu.

-Lafını bil de konuş Taner bey! Yaşar Horozcu benim abimdir! Geri zekalı olmadığını ben çok iyi biliyorum!

-Geri zekalı değil de ne diye 50 milyon doları bağış yapmış hem de Londra hayvanat bahçesine!

-Sana ne! Sana mı soracak ne yapacağını!

-Uğurcum sakin ol biraz! Yaşar senin abin mi?

-Evet ?

-Tamam, biz niye kavga ediyoruz. Güzel güzel beraber çalışalım! Bak ben de senin bi abin sayılırım. Abi kardeşçe bu haberin üzerine gidelim. Ne dersin? Hem bu şekilde memleketine gidersin, sevdiklerini görürsün?

-Aslında güzel fikir, neden olmasın?

-Tamam, bu işi oldu bil. Ben hemen gerekenleri hallederim. Sen Yaşar abinden randevu al, derhal yola çıkarız.

Ressam Yaşar Horozcu meğer İstanbulda bir otelde kalırmış, yarım saate kalmadan yola çıktılar. Uğur aslında tek gitmek istiyordu ama Ertan bu haberin peşini bırakmıyordu. Ertan biliyordu, bu röportaj çok ses getirecekti çünkü ressam şimdiye kadar hiç bir Türk medya mensubu ile görüşmemiş. Ressam sadece Uğur’un hatırına kendilerini kabul etmişti. Haberi bile yabancı ajans servis etmişti.

-Uğur, anlat bakalım. Kim bu Yaşar abin? Soyismin Horozcu olmadığına göre, üvey abin filan mı?

-Akrabalık bağımız yok, mahallede abimin can dostuydu, en iyi arkadaşıydı. Çok delikanlı biriydi, bana öz kardeşi gibi sahip çıkardı. Babam da Yaşar abiyi çok severdi. Boya fabrikasında yanına aldırdı, emekli olurken babam şefliği Yaşar abiye bıraktı. Abim, Kanadaya gitti ama Yaşar abi sanki onu aratmadı. Bizimle irtibatı hiç koparmadı. Yaşar abiyi halen çok severim. İstanbul’a gelip yoğun bir hayata atıldıktan sonra bayramdan bayrama görüyordum. 3 yıl öncesine kadar sanal alemde düzenli görüşüyorduk ama ailevi sorunlar yaşamış. Son 1 yıldır sosyal medyada da hiç görmedim. Belki başka alemlere kaydı gitti, bilemiyorum.

-Peki ressam olduğunu biliyor muydun?

-Hayır. Müziğe karşı ilgisi vardı, çok güzel türkü söylerdi ama ressam olduğunu bilmiyordum. Bizim oralarda geçim sıkıntısından dolayı insanların kültürle veya sanatla uğraşmaya ne vakti var ne de morali.

-Moral ne alaka şimdi?

-Abi, çoğu insan bir şekilde borçlu. Alacaklıyı nasıl atlatsam derdinde veya eşinin, çoğuğunun hatta kendisinin bazı isteklerini karşılamaktan acizdir. Bu vaziyette kim sanatla uğraşabilir ki?

-Haklısın, babamın sesi çok güzel olmasına ve istemesine rağmen ses sanatçısı olamadı. Bizi okutabilmek için yıllarca iki işte birden çalıştı, kendini feda etti rahmetli babam.

Otele geldiklerinde ressam muhabirleri lobide karşıladı. Uğura sımsıkı sarılıp ağladı, Uğur’da dayanamayıp ağladı. Sanki yıllardır görmediği Kanada’daki Murat abisine sarılmıştı.

-Uğur, iyi ki beni arayıp buldun. İyi ki geldin. Seni görünce Murat’ı, Rıza amcamı görmüş gibi oldum. Ne kadar özledim hepinizi. En çok geçmişimi hatırladım…..

-Yaşar abi, lütfen ağlama…

-Tamam Uğur, seni daha fazla üzmeye hakkım yok. Özür dilerim, çok kötü günler yaşadım, direncim azaldı. Göz yaşlarıma hakim olamıyorum…

Taner, iki sevenin arasında girmek istemedi. Konuşacakları özel şeyler olduğunu düşünüp yanlarından ayrıldı. Uğur ne zaman ararsa gelip almayı teklif etti. Uğur, bu jestten çok menmun oldu.

Bir saate yakın muhabbet ettiler. Röportaja geçileceğinde, Uğur Taner’i aradı. O gelince, röportaj başladı. Sormak istedikleri soruları ressam istedi, hem konuşacak, derdini anlatacak hem de soruları cevaplayacaktı. Konuşurken lafının kesilmesini istemiyordu.

-Ben Yaşar Horozcu, doğma büyüme Manisalıyım. Daha geçen hafta 40 yaşıma girdim. Ortaokuldan sonra okuyamadım, maddi imkanımız yoktu. Çok değişik işler yaptım. Askerden geldikten sonra canım arkadaşım Murat’ın babası Rıza amcam beni boya fabrikasında işe aldırdı. Çok geçmeden işi bana öğretti. Uzun zaman beraber çalıştık, işin en ince noktalarına kadar öğrenmiştim. Emekli olduğunda Rıza amcamın işini devraldım ve çok geçmeden vardiya şefi de olmuştum.

Daha 5 yıl öncesine kadar boya fabrikasında işim vardı, evliydim, iki çocuk babasıydım yani çok mutlu bir hayatım vardı. Babamdan bana iki katlı ev miras kalmıştı. Artık, ev kirasından kurtulduk ve diğer katın kirası bize ek gelirdi. Eşime ve çocuklarımla çok güzel bir hayat düşünüyordum. Çocuklarımın hiç bir şeylerini eksik etmeyecektim, onları okutacaktım ama bütün hayallerim suya düştü.

Arkadaşlar bir gün iş çıkışı bana ısrar ettiler, gece eğlenceye gittik. Eve çok geç saatte zil zurna sarhoş geldim. Eşim bir şey demedi. Ah Züleyha ahhhh, kıymetini bilemedim. Eşek kafam benim!

Eşimin ses çıkarmadığından olsa gerek, haftalık İzmir’de bir gece kulübünde eğleniyordum. Para sorun değildi, kazancımı veya çocuklarımın geleceğini eğlencelerde çarçur ediyordum.

Sadece içmekle kalmayıp zimparalık da yapar olmuştum. Kulübte bir kadınla tanışmıştım, onunla ilişki kurdum. Bir gece eve gelmeyip İzmir'de Nalan’nın evinde kaldım.

Züleyha hesap sorunca onu darp ettim… Şaşırmakla haklısın Uğur, mahallenin en güzel en iyi kızıyla evlenmiştim ve zaman geldi bana haklı olarak hesap sordu diye ona eziyet ettim.

Züleyha, aldatıldığını biliyordu ve kabullenmiyordu. Her eğlence sonrası evde kavga çıkıyordu. Belli bir süre sonra artık sesini çıkarmadı. Çocuklarımızın hatırı için benim bütün hatalarıma katlanıyordu. Diğer yandan, Nalan gönlümü çaldıktan sonra beni sömürmeye başladı. Anlayacağın kazandığım ve kiradan gelen para yetmedi. Züleyha’dan bir işe girip çalışmasını istedim. Sağolsun, çocukları annesine bırakıp çalışıyordu ve evin giderleri için benden beş kuruş para istemiyordu. Nalan’ın ise istekleri bitmiyordu. Bir gün Züleyha’dan para isteyince çocukları alıp gitti. Her şeye katlandı ama çalışıp kazandığı parasını kuması için istediğime dayanamadı. Bir süre sonra döner gelir zannettim. Yanına gidip yuvamıza dönmesi için, bırak yalvarıp yakarmayı, uğramadım bile. İki ay sonra avukattan boşanma davası için tebliğ geldi. Yine gurur yaptım, gidip konuşsam belki vaz geçerdi. İlk celsede boşandık. Nalan ise boşandığıma o kadar sevindi ki, şakır şakır oynadı. Rahatsız oldum. Bir yuvanın yıkılmasına sebep olmuştu, en azından yalandan filan beni teselli etmeliydi. Yuvamı yıkan biri ile ben de yolumu ayırdım. Pişmanlık duygusundan dolayı boşluğa düştüm, ne yapacağımı şaşırdım.

Kendimi toparlamak için farklı bir hayat yaşamak istedim. Yıllardır çalıştığım fabrikadan çıktım. Çıkış parası ve evden gelen kira ile bir kaç yıl idare edebilirdim yani maddi sıkıntım olmayacaktı. Zaten, Nalan’dan yediğim şamardan sonra artık mütevazı bir hayat yaşamaya başladım. Eşim ve çocuklarım bensiz daha mutlu olduklarını gördüm, resmen kahroldum ama hata benim.

Ressamlık nerden çıktı diye soracak olursan Uğurcuğum….

Ortaokuldaki öğretmenim resim çizme kabiliyetimin olduğunu söylemişti. Mutlaka güzel sanatlar akademisine gitmemi tavsiye etmişti. Resim çizmeye başladım, ressamlık için gerekli bütün eşyaları alıp odanın birini stüdyoya çevirdim. Yaptığım resimleri galerilere gönderdim, hiç beğeni almadım. Resimlerimi çerçeveleyip kitapçılarda satmak istedim, olmadı. Merkezde seyyar satıcıların kullandığı biraz büyükçe bir araba alıp resimlerimi satmaya çalıştım, sadece yapancı turistler aldı. Yabancı turistlerin resimlerimi beğenmeleri güvenimi artırdı, neticede bunlar resimden yani sanattan anlayıp resmimi alan kişilerdi. Bazen turist piyasayı bilmez veya bunlara para zibil diye düşünüp 10 katı fiyata sattığım resimler oldu. Yaz dönemi masrafımı çıkardığım gibi kar bile ediyordum. İleride İzmir’de bu işi yapmayı düşünüyordum.

Bir gün yanıma yaşlı biri geldi, ne yaptığımı sordu. Ben de anlattım, zamanım çoktu. Bana öyle bir fırça çekti ki, üç beş kuruş için sanatı ayaklar altına aldığımı söyledi. Aslında haksız da değildi. Bana yardımcı olmasını istedim, eleştirmenin bana bir faydası olmayacaktı. Visit kartını verdi, bir ay sonra İzmir’de buluştuk. Kendisi ressamdı ve beni ressam arkadaşlarıyla tanıştırdı. İlk tanıştığımızda ressamların beni tepeden tırnağa süzmelerini hiç unutamıyorum: “buda mı ressam?” derecesine beni küçümsediler. Onlar gibi olmak hatta onlardan da öte iyi bir ressam olmaya yemin ettim.

İlk önce gördüğün gibi imajımı değiştirdim: top sakal, at kuyruğu saç, küpe, ressam şapkası, renkli yuvarlak gözlük ve hippi kıyafetleri. Vizit kartı da bastırdım. Yeni imajımla İzmir ve çevresindeki bütün galerileri gezip modern sanat eserlerini inceledim. Gittiğim her galeride vizit kartımı bıraktım ama hiç birinden davetiye alamadım. Sanatta sadece imajın yeterli olmadığını anladım, sanatçılardan oluşan bir çevreye girmek istedim. Bir kaç arkadaş edindim ama onlar da bu sahada benim gibi yeni olanlardı, benim gibi bu sahada tutunmaya çalışıyorlardı. Akademik bir geçmişim ve itibarlı çevrem olmadığından beni pek kale alan olmadı.

Sanatta köşeyi kapmışların yeni gelenlere tepeden bakmalarına hırslandıkca hırslandım. Bu uğurda ne yapılması gerekiyorsa yapacaktım. Artık bu benim için gurur meselesi olmuştu, ben de onlar gibi bir insandım, ben de onlar gibi güzel resim çizebiliyordum. Geceyi gündüze katıp yeni tarzda resimler çizdim, galerilere gönderdim. En çok ağrıma giden neydi biliyor musun? Ömründe hiç resim çizmemiş olan galericilerin veya oradaki elemanların sırf meşhur birisi veya sırf çevren olmadığı için gönderdiğin o güzelim göz nuru sanat eserlerine bakmadan çöpe atmalarıydı! Başka bir ressamın resminin bakılmadan çöpe atıldığında donup kalmıştım.

Profesyonel bir ressamın ev hayvanı da olması gerekirdi. Kedi ve köpek haddinden fazla mahallede var, farklı bir şey olsun istedim. İzmir'de birisinin beyaz bir maymunu satmak istediğini görünce hemen aldım. Beyaz maymun, daha 1 yaşında idi. Hemen kaynaştık, iki haftada onun huyunu öğrendim. Bu ara mahallediklere bana deli muamelesi yapıyorlardı ama umurumda değildi onlar. Ben kendisi aşmış bir sanatçıydım artık, mahalledeki ameleleri ciddiye alacak değildim. Tepeden tırnağa kadar ressamdım, sırada şah eserlerin çizimi vardı. Gece gündüz resim çiziyordum ama çizdiğim resimleri kendim de beğenmiyordum.

Bu ara İzmirdeki bir galerinin, yeni yeteneklere imkan verdiğini duydum. Galeride 50 ressamın birer eserine yer verilecekti ve bunlar internet aracılığı ile tanıtılacaktı. İzmir’e gidip katılmak istediğimi söyledim ama yine çevre sonunu yaşadım. Pes etmedim, kapıcıya hediye teklif ettim. Bu konularda kapıcıların ne kadar işe yaradıklarını iyi bilirim. Kapıcı hediyeyi azımsadı, üç katına anlaştık. İki gün sonra resmi getirip teslim edecektim.

Son gün gelip çatmıştı ama elimde halen beğenerek teslim edebileceğim bir resim yoktu. Ne kadar resim çizmişsem hiç birini beğenemiyordum. Hırslandıkça, çizdiğim resimler berbat oluyordu. Bir ara Beyazımın yanımda durmuş resmime baktığını fark ettim. Galiba hafifçe başını sallıyordu, sanki: “olmamış!” der gibiydi. Belki de ben öyle anladım. Kan beynime sıçradı, boynunu kırmak istedim ama o halen pür dikkat resme bakıyordu. Resmi yırtıp attım, fırçayı eline verdim. Sandalyeye oturttum: “al sen çiz!”dedim çıktım. Dışarı çıksam o sinirle kesin elimden bir kaza çıkacaktı çünkü bazı çocuklar arkamdan: “deli, deli, küpeli!”diye bağırıyorlardı. Gülüp geçiyordum ama o gün gülüp geçecek kadar rahat değildim.

Bahçedeki bir sandalyeye oturup güneşlemeye başladım. Güneşlerken uyuyakalmışım, kiracı gelip uyandırdı. Akşam olmuş, hatta yatsı ezanı okuyordu. Eve girdim, ilk işim karnımı bi güzel doyurmak oldu. Dışarı havası ilaç gibi geldi, hem çok sakindim hem de kurt gibi açıkmışım. İlk önce karnımı doyurdum. Daha sonra stüdyoya geçtim. Aslında Beyazıma fırçayı verdiğimi bile unutmuşum.

Karşımdaki duran resim daha doğrusu şaheser karşısında dondum kaldım. Baktım, Beyazım yerine geçmiş mışıl mışıl uyuyordu. Uyandırmaya kıyamadım, zaten suyu içmiş, sebzeleri tüm yemiş. Uyandırmama gerek te yoktu.

Hemen resmi çerçeveleyecektim ama ressamın imzası yoktu. Kendi imzamı atmak istedim, son anda vaz geçtim. Eser bana ait değildi, Beyazım imza atacak değildi. Eserin altına: Beyaz Maymun imzasını attım. Çerçeveledikten sonra odama geçtim ama uyuyamadım. Sabahın olmasını iple çektim. Bu resimle ya batacaktım ya da çıkacaktım.

Sabah olunca koşarak galeriye gittim ama bizim kapıcı biraz para daha istedi, son çare verdim. Akşam saat 6’da galeri internete bağlanıp resimler gösterilecekti. Her resme bir kamera bağlıydı. En çok ilgi gören resim satışa sunulacaktı. Vakit geçirebilmek için ilk önce Beyazımla İzmire gezmeye gittim. Ona sevdiği yiyecekler aldım. Hatta hayvanat bahseçine götürüp diğer maymunları uzaktanda olsa göstermek istedim ama maymunu çaldığımı filan zannederler diye vaz geçtim. Gezerken başka birisinin de omuzunda küçükçe bir maymun vardı. Beyazım omuzumdan inip diğer maymun sahibinin omuzuna tırmandı. Maymunlar sanki hasret giderircesine oynadılar. Diğer maymun sahibi benden bir kaç yaş büyük bir bayandı. Bana mesafeli davrandı. Beyazımın itirazlarına rağmen zorla oradan uzaklaştım. Belliki Beyazım saatlerce diğer maymunla vakti geçirecekti. Haksız sayılmazdı, annesinden ayrıldıktan sonra belki karşılaştığı ilk maymundu.

Eve geldikten sonra Beyazım hemen uykuya daldı. Daha iki saat vardı, evi baştan başa temizlemedim. Temizlik bittiğinde saat 7’ye 5 vardı. Hemen bilgisayarı açıp galerinin sitesine girdim. 50 adet resim sergileniyordu ve her resme kaç defa bakıldığı veya yorumlandığı gözüküyordu. Kendi resmime Beyaz Maymun ismi verilmişti ve en son sıradaydı. İlk önce fikir sahibi olabilmek için başka resimlere baktım. Bir iki defa bakılıp hiç yorumlanmamış resimlerin yanı sıra bir saat içinde 100 defa bakılmış ve çok sayıda yorum almış yani beğenilmiş resimler de vardı. Korka korka kendi resmini açtım…. Beyaz Maymun en fazla bakılmış ve çok beğeni almış…

Resim o kadar beğenilmişti ki, galerinin internet sitesi kilitlenmişti. Dünyanın dört tarafından resmi satışa sunmak isteyen galericiler çıktı. Bizim galerici iyi komisyon için Londra’da satışa sunulmasını istedi. Hem çok para alacaktı hem de Londra gibi bir yerde bağlantılar kuracaktı. Satışa çıkmadan önce İngilizler resim hakkında benden bilgi istediler. Resmi bir maymunun çizdiğini duyulunca, gözleri fal taşı gibi açıldı.

Beyaz Maymun tablosu sıradan satış yerine açık artıma ile satışa sunuldu. 100 milyon dolara Amerikalının biri alıp gitti. Tablo satıldıktan sonra vergi, komisyonlar filan derken bana 50 milyon dolardan biraz fazla bir miktar kaldı. Çevremde Nalan’lardan, managerlardan geçilmiyordu. Bu sefer kimseye kendimi sömürtmek istemedim. Zaten 50 milyon doları ben kazanmamıştım. Beyazımı Londra’daki hayvanat bahçesine verdim. Diğer maymunlardan daha fazla ayrı yaşamasını istemedim. Ona hapis hayatı yaşatmak istemedim. Beyazımın kazandığı 50 milyon doları da Londra hayvanat bahçesine bağışladım, maymunların yaşam şartlalarının iyileşmesi için programı olan, araştırma yapan tek hayvanat bahseci Londro’dadır.

Gelecek planlarım mı? Eski hayatımı yani Manisayı, eşimi, çocuklarımı, evimi, mahallemi, boya fabrikasındaki işimi çok özledim ama o hayata geri dönemem artık. Kimse beni ciddiye almaz, ressam kılığındayken bile deli damgası yemiştim. 50 milyon dolarlık bağıştan sonra bana zır deli muamelesi yaparlar, beni meczup yerine koyarlar.

Manisa’daki evimi satıp İzmir’e yerleşmek istiyorum. Burada yep yeni bir hayat kurmak istiyorum, yeni hayatımda sadece sanat olacak. Ama fazla resim çizmeyeceğim, en berbat resmim bile artık milyonlarca dolar getiriyor çünkü meşhur olmuşum bir kere. Beğenmeyip attığım resimlerin hepsi fahiş fiyata peynir ekmek gibi satıldı. Sanat dünyası böyle garip işte.

Küçük bir galeri açıp kimsenin kılığına, kıyafetine, diplomasına, çevresine filan bakmadan genç yetenek sahibi ressamların elinden tutmak istiyorum. Sanat dünyasını kuşatmış olan kendini beğenmişlerin genç yetenekleri daha fazla engellemelerine izin vermeyeceğim.

Abdullah Konuksever

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar Abdullah Konuksever - Mesaj Gönder --- Okunma


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Karamandan.com Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Karamandan.com hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Anadolu Ajansı (AA), İhlas Haber Ajansı (İHA), Demirören Haber Ajansı (DHA), Anka Haber Ajansı (ANKA) tarafından servis edilen tüm haberler Karamandan.com editörlerinin hiçbir editöryel müdahalesi olmadan, ajans kanallarından geldiği şekliyle yayınlanmaktadır. Sitemize ajanslar üzerinden aktarılan haberlerin hukuki muhatabı Karamandan.com değil haberi geçen ajanstır.


Ali Alanya Aydınlatma Fabrikası Personel Alacak

Ali Alanya Aydınlatma Fabrikası'nda çalıştırılmak üzere 20-28 yaş arası erkek DENEYİMLİ DEPOCULAR ile ÜRETİM PERSONELİ alınacaktır. Müracaatların şahs...

Şeyh Şamil Mahallesi 4.Kat 210 M2 3+1 Satılık Asansörlü Daire

Karaman Karademir Emlaktan Satılık Daire Karaman Şeyh Şamil Mahallesi 100.Yıl Bulvarı üzerinde Otogara yakın.Bina tek daire üzerine kurulu 4 katlının...

0(338) 212 71 73 NAZMİ KARADEMİR/KARADEMİR EMLAK

Petrol Ofisi Personel Alacak

Karaman Piri Reis Mahallesi Ereğli Kavşağında bulunan Petrol Ofisi bay bayan personeller alacak. Yurtsever Şirketler Grubuna ait Petrol Ofisinde akar...

Selçuklu Hastanesi Fizyoterapist Alacak

Karaman Özel Selçuklu Hastanesi bay-bayan Fizyoterapist personel alımı yapacaktır. Başvuruların bizzat Selçuklu Hastanesi Hastane Müdürü Yahya Cöhce'y...

Karaman Merkezde Satılık Dükkanlar

Karaman Merkezde Satılık Dükkanlar Karaman Aktekke Meydanında satılık iki dükkan. Karaman merkez Aktekke Cami karşısı, 1. İstasyon ve İsmet Paşa cad...

İş Güvenliği Uzmanı Alınacak

Selçuklu Teknik OSGB'ye personel alınacak. Merkezi Konya'da bulunan OSGB firmamızın Karaman'daki projesi için iş güvenliği uzmanı ihtiyacı vardır. İ...

Karaman Park AVM'de Satılık Dükkan

Çimen Emlak'tan Karaman Park AVM'de Satılık Dükkan 110 m2 Detaylı bilgi için: Tel: 0 542 740 59 90

0 542 740 59 90

Karaman Alişahane Mahallesi 4.Kat 3+2 Satılık Dubleks

Karaman Karademir Emlaktan Satılık Daire.Karaman Alişahane Mahallesi yeni yapılan Millet bahçesine bakar.Bina dükkan ile birlikte 4 katlı her katta...

0(338) 212 71 73 NAZMİ KARADEMİR/KARADEMİR EMLAK

Torna ve kaynak personeli aranıyor

Karaman Organize Sanayi Bölgesi firmalarından Toprakçılar Makina San. ve Tic. Ltd. Şti. bünyesinde çalışmak üzere torna ve kaynakçı personel aranıyor....

0338 224 12 63

Grafik Tasarımcı aranıyor

Meslek lisesi grafik tasarım, grafik tasarım ön lisans veya lisans bölümlerinden mezun, - Tercihen 2 yıl tecrübeli, - Portfolio Sunabilecek, - Adobe...

DİJİBİZ YAZILIM TEKNOLOJİLERİ A.Ş

Karaman Markaları

Karamandan.com, Karaman ile özdeşleşen markaları ağırlıyor.

+90 (532) 765 24 01
Reklam bilgi

Anket Fiyatlar neden sürekli yükseliyor?