Almanya değil Ayşe'm Belçika

  • Bu yazı, Belçika'da UID GM KK Ar-Ge ve Eğitim Başkanlığı tarafından düzenlenen yarışmada hikaye dalında birincilik alan Arife Beyhan'a ait kısa öyküdür.

Almanya değil Ayşe'm Belçika

Nefes nefese kalmıştım. Neredeyse treni kaçıracaktım. Bir iş  sınavı için Bürüksel'e gidiyordum. Liège-Brüksel yolu araba ile hiç çekilmezdi zira saatinde varabilmek için en uygun araç, toplu taşıma idi...

Vagonda yerimi almıştım, sınav için 1 saatim vardı ve heyecan bana yoldaşlık ediyordu. Soruları hafızamda geçirirken, karşıma bir “hacı amca” oturmak üzereydi. Türk olduğumu anladığından: “kızım rahatsız etmiyorum değil mi?” demişti. “Olur mu amca, buyur otur” dedim. Hacı amca, yaklaşık 75 yaşlarındaydı, yüzündeki kırışıklar ve gözlerindeki yorgunluk bunu ispatlıyordu. Meğer hacı amcam, çok dertliymiş. Tanışma faslı geçtikten sonra “kızım, sana Belçika’ya gelişimi ve yaşadığım duyguları anlatayım mı” dedi. Belli ki hacı amcam, duygularını paylaşmak istiyordu, yüzü o kadar nurlu idi ki, onu dinlememek mümkün müydü? Hacı amcam ilk kelimesini söylemeye başladığı andan itibaren, gözlerinden yaşlar hiç eksilmedi...


Yıl 1965, yaş 20, evli ve üç çocuk babasıydım. Karaman’ın Çatak Köyünde ikamet eden bir köylüydüm. Köyümüzün birçok erkeği, ekmek davası için Avrupa’ya gitmişti. Abim Ahmet de onlardan biriydi. Yazın tatile geldiğinde “Gardaşım Mehmet, bir an evvel para biriktir, Konya’daki iş bulma kurumunda pasaport çıkart sonra da İstanbul’da bir bankada, 600 lirayı döviz olarak bozdur ve otobüse atla gel, geleceğinde de bana telgraf çek, karşılarım seni” demişti. Karaman’dan çıkmayan ben, İstanbul’a nasıl gidecektim? “Abi ben gelemem, korkarım” demiştim. “Mehmedim, kafanı kullan, akıllı ol, burada kalıp ne yapacaksın, bu üç çocuğun haline bak” demişti. Bu üç çocuğun haline bak demişti ya kızım, orda karar verdim, benim çektiğim yoksulluğu onlar çekmeyecekti, okutacaktım onları...

Ama orada, gelecek neslimin kaybını hiç düşünmedim. Aklımda, para kazanıp, köye Avrupalı, Almanyalı, Belçikalı Mehmet olarak dönmek vardı. Bütün işlemleri tamamlamıştım, artık İstanbul’a gitme zamanıydı. Hanımım Ayşe “Mehmet, Almanyalarda bizleri unutma” diye ağlıyordu... “Ayşe’m, güzel Ayşe’m, Alamanya değil Belçika’ya gidiyorum” demiştim. Ayrılık çok zor olmuştu kızım. Ailemi orda bırakmak inan çok zor olmuştu...

Bulgaristan’da çırılçıplak soydular

Otobüste yerimi almıştım. Yanıma da Sivaslı bir kardeş oturmuştu, o da Hollanda’ya gidiyordu. Yolculuğumuz tam 5 gün sürmüştü. Her geçtiğimiz gümrükte otobüsü didik didik aramışlardı. Hatta Bulgaristan’da çırılçıplak soydular bizi. Rencide olma hissi ilk orada başlamıştı, daha birçok yerde de olacağımı bilmiyordum. Otobüsteki o kokuları sana nasıl tarif etsem; 57 erkek ter kokusu, açlık kokan ağız kokuları... Abim gözüküyordu, kalbim heyecandan çarpıyordu, 5 gün sefillikten sonra Belçika’da uygar bir ülkede lüks içerisinde yaşayacağımı düşünüyordum oysa ne çok yanılmışım...

  • “Bonjour mon frère Mehmet” dedi abim.
    "Ne oluyor abi, ne boncuru"
    "Burada böyle, her gördüğüne bonjour de" diye kızmıştı.

Karnım o kadar açtı ki, abim fark etmiş olmalı, pansiyona vardığımızda yemek yiyeceğimizi müjdelemişti. Gözümün önüne pirzola, tavuk getirdim, Tabii ya koca Avrupa’da nohut yemeği yiyecek değildim ya. Öncelikle şunu diyeyim kızım, Belçika’nın gri gökyüzünü o ilk ayak bastığım andan beri sevmiyorum, alışamadım. Pansiyona girdiğimde hayal kırıklığına uğramıştım. Duvarlar nemli ve cansızdı, soğuk desen yerleşmişti, daracık bir odada 15 kişi için 10 tane yer yatağı vardı. Abim elime domatesli bir ekmek tutuşturmuştu, hızlı bir şekilde yememi ve madene gideceğimizi tembihlemişti. Ama ben yorgundum, dinlenmek istiyordum ve açtım! "Bakma öyle" dedi, para biriktirmek istiyorsan şimdilik domates ekmeğe razı olacaksın, köyde hava atan Avrupalı Hasan, Hüseyin, Mustafaların hepsi böyle yaşıyor...

Eski bir minibüs gelmişti bizi almaya, tıka basa dolup bizleri madene götürdü. Hayatımda hiç maden görmemiştim, çok korkuyordum. "C’est qui lui" demişti biri, başında sarı bir baretle ve simsiyah yüzü ile bir Belçikalı. Dövecek miydi bu adam beni, ne sertti! Dediklerinden hiçbir şey anlamıyordum...

Allais descendez, vite

"Allais descendez, vite" Allah’ım ben nereye gelmiştim, güzel köyümü bırakıp nerelere sürüklenmiştim öyle? Bizi daracık bir asansöre sıkıştırdılar, abime bakıyordum gayet normaldi, alışmıştı o... Karanlık bir yere gelmiştik, o nem kokusu, orada ciğerlerime kadar işlemişti ve bir ağrı saplanmıştı. Tak, tak, tak sesleri, bağıran insan sesleri, vagon sesleri duyuyordum. Çalışacağım yer, karanlık ve 2 metre karelik bir alandı ve 100 metre yeraltında idi. Abime usulca gitmek istediğimi fısıldamıştım, “Gardaşım, korkma ben varım” demişti. 20 kişilik bir gruptuk: 5 Türk, 6 İtalyan, 5 İspanyol ve 4 Polonyalı. Birbirimizi anlamıyorduk ama ortak noktamız gurbetçilikti...

5 yıl kızım, tam 5 koca yıl köyüme gidemedim. Fakat abimle birbirimize hep destek olduk. Yemedim, içmedim, giyinmedim aileme her ay para gönderdim. Ayşe’m, canım Ayşe’m, o da ayda bir kez telgraf çekerdi. Kokusunu, hasretini, özlemini o telgraflar ulaştırıyordu bana. Çocuklarım, evlatlarım, canlarım benim, onlar da büyümüştü.

Bir gün, Çukurbağlı Halil amca, eşimden bir paket getirmişti. Dünyanın bütün servetini verseler, o pakete değişmezdim. İçinden bir teyp kaseti çıktı. "Baba, baba... Seni çok seviyorum, bana çikolata getir" diyordu sarı Mustafa’m. 8 aylıktı onu bıraktığımda, büyümüş de babasına seslenirmiş...

Hacı amca bu kısmı anlatırken hıçkırarak ağlıyordu, ben ise kendimi bir sinema salonunda hissetmekteydim, sınav aklımdan tamamen çıkmıştı.

Çok çektik kızım, çok... Hangi birini anlatsam... Bir gün madene geldik, Fransızca bağırıyorlar yine. Soyunun diyorlarmış, bit kontrolü olacakmış. Herkes çırılçıplaktı, her çift göz yere bakıyordu... Çok ezildik, çok yıprandık, anlatsam bu Belçikalılara kin kusarsın kızım...

Hasretle yağmuru bekleyen kuru toprak gibiyim...

İlk köye gidişim ise kızım... Hasretle yağmuru bekleyen kuru toprak var ya, onun gibiydim. Aile sıcaklığı, kuzine sobasında pişen kuru fasulye, çamurlu yollarımıza ve havamıza, üzüm bağlarımıza, Göksu nehrimize öyle hasrettim ki... Kapıya vurdum, Ayşe’m açmıştı kapıyı, aynı güzelliği ve kokusu duruyordu... Çocuklar, 5 sene içinde bu kadar mı değişirlerdi? Ortanca oğlan beni kucaklamadan, valizlere sarılmıştı. Açtığımda ise, her biri sevinçliydi, o mutluluğu görmek, bambaşka idi. Sevdiklerin için ezilmişsin, hor görülmüşsün, neydi ki onlar? Ailem mutlu olsun da, hor görülmeye yine razıydım... Ayşe’m kuru fasulye ile bulgurlu pilav yapmıştı. Yanına da soğan kırmıştık... "Ben artık Belçika’ya gitmeyeceğim" demiştim sevinerek, büyük oğlum sinirle sofradan kalkıp "Olmaz bizleri de götüreceksin" demişti. Şok olmuştum, oğlum ne zaman büyüdü de bana kafa tutabiliyordu? Onu ikna edemedim, Avrupa hayali çok büyüktü...

Ve Belçika’ya geri döndüm. Bir kaç ay sonra onları getirttim.

Yıl 1971 idi kızım. Cheratte’da oturuyorduk. Ailelerin birçoğu Türk kökenli oldukları için ailem zorluk çekmemişti. Çocukları da okula yazdırmıştım, her şey güzel olacaktı...

Bir Pazartesi günü, Mustafa ağlayarak okuldan gelmişti. Öğretmeni kızmıştı annen baban seninle neden ilgilenmiyor diye. Nasıl yardım edebilirdim ki? Ben buraya çalışmak için gelmiştim, çocuklara derslerinde yardımcı olmak için değil... Böyle işte kızım, Brüksel’e de az kaldı. Bütün çektiklerimi anlatmam mümkün değil, anlatsam Türkiye’ye varırız...

  • "Peki, amca, eşin, çocukların nerde?"
    "Güzel soru kızım, ah ah ah..."

Ufak oğlan Müslümanlığı, Türklüğü terk etti

Hanim sizlere ömür, beni yalnız bıraktı gitti, evlat acısı onu mahvetti... Büyük oğlan en hayırlısı çıktı aslında bir bakıma. Okudu ve mühendis oldu, ablamın kızını da aldım ona ama benim yeğen uyanık çıktı, oğlanı kendine çekti. Oğlanı çok görmem, bayramdan bayrama... Ortanca oğlanda mahpushanede. Esrar kaçaklığından girip çıkıyor. Son aldığı ceza ise 30 yıl oldu. Hanım dayanamadı acısına. Kansere yakalanıp, 3 ay içinde rahmete kavuştu. Ufak oğlansa, Belçikalı ile evlendi. Müslümanlığı, Türklüğü terk etti. Torunların isimleri bile ezberimde tutamadığım isimler... Evlerine en son gittiğimde, önüme bir sandviç koydu oğlan, gelin zaten ne anlayacak kayınbaba saygısından, ayak ayaküstüne atmış sigara içiyordu...

  • "Yaaa kızım, kalakaldım yalnız, abim de Karaman’a döndü. İyi de yaptı, çocuğu yoktu zaten...
    “Peki, amcacığım, nereye gidiyorsun?” 
    “Bizim Türkler bir bakımevi açmışlar Brüksel’e oraya gidiyorum, çınar gibi Mehmet amcan, bakımevine gidiyor, hayat yalnız çekilmiyor be kızım...”.

Ağlamamak için kendimi tutmaktan öyle yorulmuştum ki, orda bıraktım kendimi. Biz gurbetçiler ne çok çekmişiz! Artık uyanmanın zamanı! Ey kendini unutmuş insan, uyan! Sen Çanakkale’de 276 kiloluk mermiyi taşımış Seyit onbaşının torunusun! Kendine gel, kültürünü, kimliğini kaybetme. Gelecek nesillere örnek ol! Lütfen çocuklarımıza sahip çıkalım. Geleceğe faydalı nesiller olmaları için çabalayalım. Dinimizi, kültürümüzü onlara aktaralım. Artık Mustafalar, Mehmetler, Haticeler kaybedilmesin...

Arife Beyhan
Belçika

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar Arife Beyhan - Mesaj Gönder --- Okunma


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Karamandan.com Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Karamandan.com hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Anadolu Ajansı (AA), İhlas Haber Ajansı (İHA), Demirören Haber Ajansı (DHA), Anka Haber Ajansı (ANKA) tarafından servis edilen tüm haberler Karamandan.com editörlerinin hiçbir editöryel müdahalesi olmadan, ajans kanallarından geldiği şekliyle yayınlanmaktadır. Sitemize ajanslar üzerinden aktarılan haberlerin hukuki muhatabı Karamandan.com değil haberi geçen ajanstır.

05

Zarife Saglik - Cok duygulu ve anlamlı bir yazı olmuş arife ablacim emeğine sağlık

Yanıtla . 1Beğen . 0Beğenme 18 Mayıs 13:46
04

İnadına Qaramanli - Başbakan Morrison Sülo; 1980 den önce Almanya gider. Oradaki Türkler Sülo'ya Almanya'nın yaptıklarını anlatacaklar Türk Evinde. Sülo ''İlk söze karşı çıkar, Yok öyle bir şey Bak yeşilliklerin arabaların Trenlerin Apartmanların arasında yediğiniz önünüzde yemediğiniz arkanızda güzelce yaşıyorsunuz. Buradakilerin yüzde biri Ülkenizde yok yediğiniz yemeğe tükürmeyin hadi bakalım aklınıza başka şeyler getirin demiş''. Dayım hala bunu her geldiğinde anlatırdı bizlere. Aynı Dayım Karısının bütün akrabalarını Almanya ya istek yapıp götürmüş. Ama Kendi öz akrabaları bizden de götür kardaşım demiş Annem. A kardeşim herkes zengin olacakta kim fakir olacak var sizde fakir olun demişti de hiç unutmam. Son duyduğumda Konya da kendi başına ölmüş Avrupa da ki çocuk ve torunların dan gelen arayan olmamış, Konya belediyesi kimsesizler mezarlığından üç kişi ile defnetmişler diye konuşuyorlardı.

Yanıtla . 1Beğen . 0Beğenme 18 Mayıs 09:34
03

Turkmen Beyi - Cok uzucu bir olay malesef bunun gibi olaylar daha cogaliyor benim aslinda soyleyeceklerim cok lakin sayfalar yetmez mehmet amca gibi

RABBIM bizleri dogru yoldan sapitmasin mehmet amcanin hikayeside geridekilerine ornek olur inssallah

Yanıtla . 1Beğen . 0Beğenme 17 Mayıs 22:25
02

Erkan Liege - Tebrik ederim , gurbeti anlatan güzel bir yazı inşallah başkalarına ilham olur

Yanıtla . 1Beğen . 0Beğenme 17 Mayıs 11:56
01

Karaman70 - Çok güzel...Gerçekten tebrik ederim başarılarınızın devamını dilerim...

Yanıtla . 6Beğen . 0Beğenme 16 Mayıs 16:45

Karaman'da suyu, yolu ve yayla havası olan arazi satılık

Karaman'a 25 kilometre uzaklıkta, yolu ve suyu olan 15 bin metrekare arazi sahibinden satılık.  Karaman'a 25 kilometre uzaklıkta, Pınarbaşı köyüne 5...

Karaman Merkezde Satılık Dükkanlar

Karaman Merkezde Satılık Dükkanlar Karaman Aktekke Meydanında satılık iki dükkan. Karaman merkez Aktekke Cami karşısı, 1. İstasyon ve İsmet Paşa cad...

Torna ve kaynak personeli aranıyor

Karaman Organize Sanayi Bölgesi firmalarından Toprakçılar Makina San. ve Tic. Ltd. Şti. bünyesinde çalışmak üzere torna ve kaynakçı personel aranıyor....

0338 224 12 63

Grafik Tasarımcı aranıyor

Meslek lisesi grafik tasarım, grafik tasarım ön lisans veya lisans bölümlerinden mezun, - Tercihen 2 yıl tecrübeli, - Portfolio Sunabilecek, - Adobe...

DİJİBİZ YAZILIM TEKNOLOJİLERİ A.Ş

Satılık Villa Arsası

Karaman Elmaşehir Mahallesi Çarşamba Pazarı ve Lütfi Elvan Kongre Merkezi yakınında bulunan villa arazisi satılıktır. 1250 m2 olan arazinin altyapı s...

0531 849 20 52 İBRAHİM KARAMAN

Flemenkçe öğretmeni aranıyor

Karaman'da faaliyet gösteren bir yabancı dil eğitim kurumunca istihdam edilmek üzere Flemenkçe öğretmeni aranıyor. 

+90 554 753 82 87

Üniversite karşısında satılık arsa ve spor tesisi

Karaman'ın yatırıma en uygun bölgelerinden birisi olan üniversite bölgesindeki arsa, spor tesisi ve halı saha satılıktır. Toplam tapu alanının 48 bin...

0 546 662 03 05

Sahibinden Satılık Bahçe!

Boyalı Köyü Koroşözü mevkisi bulunan 9 dönüm ceviz behçesi ile 6 dönüm tarlamız satılıktır. İçerisinde 370 adet chandler ve fernor ceviz ile 30 adet...

0 505 691 80 19

LÜKS VİLLA-KALİTELİ MİMARİ VE FULL AKILLI EV SİSTEMİ- ÖZEL HAVUZLU- KENDİNİZİ ŞIMARTIN..

0(533) 894 81 64 OTTAVİA KUSADASİ

Vasıflı vasıfsız personel alınacak

Karaman'da faaliyet gösteren Desobsan Elktronik Soba Sanayi'de çalıştırılmak üzere vasıflı vasıfsız personeller ve kaynakçılar alınacaktır. Müracaatl...

0 (543) 382 67 59 DESOBSAN ELKTRONİK SOBA

Karaman Markaları

Karamandan.com, Karaman ile özdeşleşen markaları ağırlıyor.

+90 (532) 765 24 01
Reklam bilgi

Anket Fiyatlar neden sürekli yükseliyor?