Ağlamayamı ihtiyacım var, oturup saatlerce dertleşmeyemi bilemiyorum. Ama birşeylere ihtiyacım olduğunu kesin ve net biliyorum.
Elle tutulur gözle görülür birşey olsa ellerimin arasına alıp ezeceğim bu sıkıntıyı ama içten içe yiyip bitiriyor beni. Anlam veremiyorum bugün ben bu halime. Her zaman gülen, güldüren neşe dolu olan ben bu gün sıkıntıdan patlıyorum. Sanki kötü birşey olacakmış gibi boğuyor bu sıkıntı beni.
Dua et der gibi dediğinizi duyar gibiyim sanki.. Ediyorum, bildiğim bütün duaları okuyorum, her zamanki gibi ALLAH (c.c.) sığınıyorum, ama içimdeki bu sıkıntıya anlam verememek daha bir mahvediyor beni.
Ne olacaksa olsun diyorum kendi kendime, her şeye hazırlıyorum kendimi. Ama aynanın karşısına geçip kendimle yüzleşmekten korkuyorum. Acaba gerçekten ne olacaksa olsun diyebiliyormuyum ? Hazırmıyım olacaklara?
Ne olabilirki diye düşünüyorum, ama hiç garantimizin olmadığını biliyorum. Bir dakika sonra yaşıyor olup olmayacağımızı dahi bilemiyoruz. Canımızdan olabiliriz, bu yaşta bir kalp kriziyle yada trafik kazasıyla, yada kör bir kurşunla veda edebiliriz sevdiklerimize. Ölsek diye dua edecek durumada gelebiliriz belkide. El ayak muhtacı hale de gelebiliriz (ALLAH Korusun)
Recep Özler
