İstiklal Caddesi’nde, lüks döşenmiş bürosunda, döner koltuğuna kurulmuş, kısık gözlerle ikide bir gözlüğünü düzelterek viskisini yudumlarken, altın kaplama saatine bakıp fakir edebiyatı yapan, gitmediği köyleri, yalın ayak başı kabak çocukları anlatan kel kafalı, kocaman göbekli, iyi (!) bir gazeteci tanımıştım...