Öyle bir an gelir ki bazen birşeylerin farkına vardığın andır o an. Ben adam olmam felsefesinden tamamiyle sıyrılıp, yeni birşeylere adım atmaktır o an aslında. Öyle bir an gelirki, insan kendisini sorguya çeker bazen, aynanın karşısında saatlerce sorular sorar kendine. Cevap veremez çoğu kez, aslında biliyordur cevabı ama cevap vermekten korkuyordur, gerçeklerle yüzleşmekten korktuğu andır o an.

Öyle bir an gelirki bazen aynı hataları birdaha asla yapmayacağım der insan , duyduğu pişmanlığı dile getirmeye çalışır çaresizce. Aynanın karşısında gerçeklerle yüzleşme anıdır işte o an. Öyle bir an gelirki tüm cesaretini toplar insan, bu kez yapacağım, aynanın karşısına geçip herşeyin cevabını bir bir vereceğim kendime der ama her seferinde içindeki korku yer bitirir insanı. Geçemez aynanın karşısına, geçse bile o cevabını bildiği soruları soramaz kendisine.

Öyle bir an gelirki bazen yıkılırsın, bitip tükendiğini hissedersin o an. Herşeyi ama herşeyi geride bırakıp önüne bakmaya, artık yaptığı hatalardan ders çıkarıp hayatının geri kalan kısmında aynı hataları tekrar yapmayacağın andır o an aslında.

Ama farkında değilizdir birşeylerin, illaki kaybetmemiz lazım birşeylerin değerini anlamak için.

Hayatının her evresinde kaybetmiş bir insan olarak yazıyorum bu satırları. İşte bende öyle bir anlardayımki artık herşeyin farkındayım. Herşey benim elimde, herşeyi ben yaparım aslında. Kendime ben zarar verir, elimdeki fırsatları ben iyi değerlendirmem aslında. Ama suçu hep başkalarına atarım, kendimde hiç bir zaman suç bulmam aslında..

Öyle bir an gelirki bazen yaptığı herşeyden kendisini sorumlu tutar insan, İşte insan kendini suçladığı zaman, bu güne kadar başına gelenlerden kendisini sorumlu tuttuğu zaman herşeyin farkında olduğu andır o an aslında.

Bembeyaz bir sayfa açayım, herşeyi unutayım, hiç arkama bakmayayım der ya insan bazen kendine, hani hiç başaramaz yaa o bembeyaz sayfayı açmayı, başarmak istemediğindendir aslında.

Bazen herşeyin bittiğini, hiç birşeye umudunun kalmadığını hisseder ya insan. Ama bilmez ki umutlarının, hayallerinin yok olmasındaki tek sebeb kendisidir aslında.

Öyle bir an gelirki herşeyden bıktığını hisseder insan, artık yorulduğunu, nefes almakta güçlük çektiğini söylemekten çekinmez bile. Ama herşeyden sıyrılıp, kendisiyle başbasa kalması gerekir bazen insanın herşeyi anlayabilmesi için.

Öyle bir an gelirki bazen insan hayatında, zararın neresinden dönülürse kârdır felsefesiyle hareket edip hayata, umutlarına ve hayallerine tekrar sarıldığı andır o an.

Hayallerinize, umutlarınıza ve insanı ayakta tutan bütün değerlere sahip çıkmanız dileklerimle.

Esen Kalın..

Recep Özler