karamandan.com

Henüz kendi keşfini tamamlayamamışken insanoğlu, neredeyse keşfetmedik yer koymadı yeryüzün de, kendini sığdıramadığı dünyada sınırsız okyanuslar gördü…

Ve bir göz ucu uzaklığında büyüdü yalnızlıklar,

Üç beş saate sığdırılırken iki ülke arasındaki uzaklıklar, günlere hatta aylara sığamaz oldu komşuluklar…

Karayollarındaki tüm araçların önüne çoktan eklenince ‘’hızlı’’ kelimesi dağ dağ büyüdü iki insan arası uzaklıklar…

Evet, gittiğinde geri gelmeyen en önemli şeylerden birisiydi zaman ve bizler hızlı trenlerde, metrolar da yakalamaya çalıştık hayatı, hayal ettiğimiz eve sahip olduğumuzda o evin tadını çıkarmak için pek de zamanımız kalmamıştı aslında.

Hayalimizdeki arabaya binerken bir başka arabanın hayali çoktan yerleşmişti beynimize, kapıdan çıktığımızda gözümüzün gördüğü her şeye sahip olmak istiyorduk bir anda, dahası sahip olduklarımızın bile sahibi olmadığımızı bile bile…

Her geçen gün biraz daha kalabalıklaşan dünyada gitgide yalnız atıyordu kalbimiz, bir yanda ekmek kaygısı diğer yanda daha çok kazanma arzusu hunharca yağmalanıyordu hayatlarımız…

Komşu ülkelere sıçrarken içimizdeki savaşlar, karşı komşumuzdan habersiz yaşıyoruz…

Kabul edin dünya küçüldü,

Gsm operatörlerinin bedava verdiği mesaj hakları ve tonlarca dakika kısaltırken mesafeleri, internetteki sanal dünya yok etti içimize çekip sustuğumuz özlemleri…

Sesini duyuyoruz ya yeter dedik, hem daha dün internette görüştük bununla bir sene gider hesabına girdik.
İlkin fethini sürdürdüğümüz dünyadan uzaklaştık, sonra kapı komşumuzun varlığından habersiz yaşamaya başladık ve şimdi aynı evde aynı evin içindekilerden bihaber yaşamaya başladık…

Bir bayramlar vardı yüz yüze hasret giderdiğimiz, bir de düğünler…
Ve şimdi biz bir birimizin iyiliğinden bile habersiziz, bayramlarda alışveriş merkezleri oldu uğrak yerlerimiz...

Dünya küçüldü,
Ayaklarımızın varlığına şükredere şükrede yürüyemeyecek kadar kısaldı mesafeler, kuş bakışı uzaklığında kaldı sevgiler,  her gördüğünü sahip olmak isterken gözler gördüğünden uzaklaşır oldu sözler…

Oysa kocaman görünüyordu, hiç bitmeyecek tükenmeyecek gibiydi…

İçine sığamayacak kadar büyüktü, içine sığmadan küçüldü…

Ve dünya küçüldü…

Emine Göcer