karamandan.com

20. Yüzyılın son çeyreğinde üniversiteler dahil her bilimsel kuruluş da ve her türlü konferans da bilgi çağına gelindiği ve bilgi çağına hazır olmamız gerektiği söylendi durdu. Bu çağ da konuların, olayın, mesleğin, ticaretin, siyasetin ve bilumum her şeyin bilgiye dayandırılacağı, bilime önem vermeyenin eleneceği bir çağ olacağı anlatıldı.

Köşe yazarlarımızdan Hasan Hüseyin Şanlıtürk'ün son yazısı:

Yoğun bir gündemimiz var. Ama Türkiye’deki sorunları haftaya çok geniş ve biraz da acımasızca yayınlayacağım. Bu gün benimde yaşadığım, birçoğumuzun sürekli başına gelen sorunlardan kısa bir demet sunacağım.

Kendisini karşılayan sekretere; Nazif Beyle görüşmek istediğini
söyledi. Bunun üzerine sekreter birden ciddileşti: "Nazif Bey mi?"
dedi. "Evet, Nazif Bey!" diye cevap alınca, hüzünlü bir ses tonuyla
"Nazif Bey sizlere ömür efendim, onu kaybedeli dört yıl oldu." dedi.
Hiç beklemediği bu haberle bir acı saplandı yüreğine. "Ya, öyle
...mi...?" diyebildi sadece. Hicranlı bir suskunlukla bir müddet öylece
kalakaldı. Gözlerine hücum eden yaşlar yanaklarından süzülüp göğsüne
damladı. Kendisini toparlayıp

Bu yazı yaklaşık bir hafta önce yazılmıştı. Ama ulusal basına Karaman Belediyesi ile ilgili haberler düşünce biraz bekleyip, fırsattan faydalanıp bende belediyeyi eleştiriyormuş durumuna düşmemek için bekledim. Karaman Belediyesinde yolsuzluk var veya yok yada etik olmayan uygulamalar yapılmış olsun veya olmasın benim yazacaklarımla alakalı değil zaten.

Yılların su gibi geçtiğini böyle özel zamanlarda daha iyi hatırlarız. Sanki birkaç ay önce bayramdan çıkmış gibi hissederiz ama bakın bir yıl geçmiş yine mübarek ay gelmiş.

Yüzlerce binlerce yazı yazıldı, yorumlar yapıldı, tartışma programları düzenlendi. Siyasiler ve askeri erkan kanının yerde kalmayacağını çok sert!! Bir şekilde vurguladı. Her şehir yürüyüş yaptı değişik kalabalıklarla, sloganlar yeri göğü inletti bir çok yerde. Acıları acımızdı. Şehit olanlar bizim de evlatlarımız, ağabeyimiz, kardeşimizdi. Çook derinden gelmişti akan gözyaşlarımız.

SON

Boşuna dememişler yaşadıkça her gün yeni şeyler öğrenilir diye. O kadar çok konu, kelime, olay varmış ki; iyi ki bu günleri görmüşüz diye içten içe seviniyoruz.