Son zamanlarda olanları anlamak için bayağı kendimi ve etrafımdakileri yordum. Bu kadar konuşma ve düşünce paylaşımından sonra devlet ve millet faydasına olan konuşmaların bir işe yaramadığını üzülerek de olsa anlamış bulunmaktayım. Büyük yerlerde ki yöneticilerimiz, gazete ve medyalardaki yorumcular, isminin başında bir sürü akademik ünvan olan öğretim görevlilerimiz benim tam aksime düşünüyorsa demek ki ben de bir sorun var demektir. O zaman onlarla aynı düşünce eksenine kendimi yerleştirmeye çalışıp, onlara yeni fikirlerimizle katkı sağlamak daha yararlı olabilir.1) ’’Ne Mutlu Türküm Diyene’’ cümlesinin acilen ‘’Ne Mutlu Karışık Halklar Topluluğuna’’ ile değiştirilmesi gerekmektedir.
2) Okullarda her gün ant okutulmasına son verilmelidir. Eğer okutulması gerekiyorsa her öğrencinin kendi yeminini yazıp, yüksek sesle ve hep beraber okuması sağlanmalı ve çok seslilik sağlanmalıdır.
3) Eğitimde her türlü dil ve lehçe serbest olmalı, öğrenciler sınavlarda kağıtlarına cevap yazarken istedikleri yazı karakteri ile yazabilmelidir. Öğretmenler bütün lehçe ve yazı karakterlerini bilmiyorsa ya görevlerine son verilmeli ya da bir ay gibi bir süre vererek bu eksiklerini tamamlaması sağlanmalıdır.
4) Dağlarda, şehir girişlerinde, tarihi yerlerde Türklüğü anımsatacak bütün izler kaldırılmalı, slogan cümleler silinmelidir.
5) Bütün levhalar, o yöredeki insanlara sorularak kaç şekilde ve dilde yazılması gerekiyorsa levha büyüklükleri bahane edilmeden hemen yapılmalıdır.
6) ’’Türklere Özgürlük’’ diye afiş veya pankart açmaya çalışacak birkaç densiz önceden tespit edilerek, müebbet ceza ile cezalandırılıp herkese örnek olması sağlanmalıdır.
7) Her dini grup veya cemaatin fetva verme yetkisini onayıp, herkesin kendine icazet kapısını aralaması sağlanmalıdır.
8) Sevr Anlaşmasında, galip ülkelerin utandıklarından teklif bile edemedikleri önerileri çok rahat bir şekilde önerenlere devlet madalyası verilmelidir.
9) Ben ayrı millettenim, kesinlikle Türk Milleti ile alakam yok diyenler; yazarsa Nobel ödülü yada muadil bir ödülle mükafatlandırılmalıdır. İşadamı ise kredi verilmeli, halktan biri ise ne yaparsa yapsın ceza verilmemelidir. Memur ise de en yüksek mevki de değerlendirilmelidir.
10) Cezaevlerinde; terör, bölücülük, vatana ihanet, rüşvet, uyuşturucu madde satmak.. vb uydurma suçlardan yatanlar hemen serbest bırakılmalı ve içeride bulundukları sürelere karşılık tazminatları verilmelidir.
11) Ermenistan-Türkiye arasında ki sınır kapıları hemen açılmalı, özür dilemek yetmez ayakları öpülmelidir. Bulduğumuz Türklerin toplu mezarları hemen imara açılmalı, üzerlerine TOKİ’nin binalar yapması sağlanmalı ve Ermenilere tahsis edilmelidir.
12) Akdeniz, Ege ve Karadeniz de kıta sahanlığımız, komşularımız izin verirse en fazla 100 metre olmalıdır.
Daha çok fikir verebiliriz ama uzatmak istemiyorum. Birkaç madde daha yazarsam damarlarım çatlayacak. 19. yüzyıl başından sonuna kadar incelediğimizde en ufak bir değişiklik yok. Tek değişiklik teknoloji ve giyim-kuşam da. Dünya devletlerinin tavır, davranış ve amaçları aynı. Kullanılan ülke içindeki maşaların, olaylara bakışı ve kitleleri yönlendirişleri aynı.
Ayaklandırılmak istenen topluluk veya kendilerine millet diyen halk kitlesinde ki davranış ve kullandıkları metot aynı.
OLAY : İHANET
ARAÇ : HAİN veya HAİNLER
AMAÇ: TÜRK MİLLETİNİ YA YOK ETMEK YADA EN AZINDAN KÜÇÜLTMEK
Dünya da en fazla hümanist olması istenen, herkesi sevmesi ve korku tabloları çizmemesi istenen millet niçin Türk Milletidir?
Niçin, Erivan’da yada Atina’da on binlerce kişi ‘’hepimiz Türk’üz, hepimiz Mehmet’iz’’demez?
Niçin, tarihinden utanması gereken yüzlerce toplum ve millet varken herkes sadece bizi utandırmaya ve haksız göstermeye çalışır.
Artık bize yaptıklarından dolayı pısırıklaşıp, herkese ağam paşam demekten ben utanır oldum. Göstermelik çıkışlara izin veriyorlar diye sakın ola aldanmayalım. Başbakanımıza alan açmak için verilmiş olan balonlar hemen patlıyor zaten.
Uzun lafın kısası ben bu günden sonra bana ait her yere inadına aşağıdaki cümleyi yazmaya devam edeceğim.
‘’NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE’’
Saygı ve Sevgilerimle
Hasan Hüseyin Şanlıtürk
