Sevgi üzerine, Yaşam üzerine ne varsa kaçınılmaz yaşanır. Bir çok okuyucudan bu tarz mailler geliyor, paylaşımınız için teşekkürler. Ancak biri vardı içlerinde ki yaşanması gerekeni, zamanı daha gelmeden erken yaşaması, bu da onun üzerinde büyük bir travmaya neden oldu.Sonuç itibari ile istersin ve yaşarsın, sonucu beğensen de beğenmesen de, gülsende ağlasanda fark etmez, nede olsa bahane hazır, hüsranla sonuçlanan her şeyi kader deyip, kadere yüklemeye, ama başarıda ise ukalalığı elden bırakmayıp ben yaptım deriz. Peki kader nerde kaldı?
Yaşamı doğru zamanda ve doğru yerde yaşamak gerekir.
Bu okuyucumuzun zamansız yaşama atılarak yaşadığı bu tramvayı kaleme alışını aynen yayınlıyoruz.
Gittin...
Ben arkandan baktım sadece..
Söyleyecek çok şeyim vardı oysa...
Gidersen iyiye dair ne varsa içimde yitireceğim hepsini.
Sönecek içimdeki ateş ve bir daha hiç kimse yakamayacak.
Karanlıkta yolumu kaybedeceğim' diyecektim sana..
Konuşamadım...
Gözlerimi kapattım.
Öylesine acıdı ki içim,
Acım yaş olup akmalıydı gözlerinden..
Ağlayamadım...
Tutkuyla seviyordum seni..
Tutkum seninle olmaktı,teninde erimek,hayatı seninle paylaşmaktı..
Anlatamadım...
Gittin...
Bir kez dokunsam,tutsam ellerini,gitmek için bütün cesaretin kaybolurdu. Tutamadım...
Onca terkedişlere dayanan bu yürek bu kez yenilmişti.
Geldiğin gün gideceğini biliyordum.
Hazırdım gidişine.
Kaçak zamanları yaşıyorduk.
Zaman bitecek ve sen gidecektin.
Bense gidişinin ertesi günü hayatıma kaldığım yerden yeniden başlayacaktım. Başlayamadım...
Nereye gittiğin önemli değildi.
Binlerce kilometre uzakta olsan,
İki metre ötemde de fark etmiyordu.
Artık yoktun..
Kurtulmalıydım..
Kurtulamadım...
Unutulanların arasına katılmalıydın.
Anıları yaşamayı bırakmalıydım..
Bu sevdadan vazgeçmeliydim..
Yapamadım...
Sevmekten vazgeçmedim seni,
Seninle birlikte sevdanı da taşıyacağım yüreğimde.
Bilki seni... Unutamadım...
Bu yazıyı okurken aklıma Fatih YEŞİLGÜL’ün TEK TABANCAYIM türküsü geldi. Sizlerlere sadece şiir bölümünü yazıyorum. Daha bilinçli yaşamlara dileğiyle…
Gidene kal demek, bizim işimiz değil.
Yakışmazda.
Perçeminden tutamam,
Ayağına prangalarda vuramam.
Gel diye, hiç kimseyi çağırmadım,
Gidişinde gelişin gibi, senin kararın.
Şimdi neden kal demedin diye,
Beni suçlarsın.
Hani aklın kendine yardı,
Hani zaman her şeyi bir bir sarardı.
Şimdi niye yanarsın, beni niye suçlarsın,
Unuttun mu gittiğin gün,
Hani “bana bir şey olmaz” diyordun.
Diye üzüntümü hafife almıştın.
Aşkına yandığımda, sen bunu anlamamıştın
Ayrılığa yanması asaletimdendir,
Ayrılığa yanan yanacak,
Yanacak ayrılık bile bulamayan
İşte sen bunu bile anlayamamıştın..
Şimdi sorma sırası bende,
Ne olmuş ki bana, yine söylüyorum
Sadakat bende iken, dalavere sende idi,
Sükunet bende iken, hiddet sende idi,
Giden sen, viran olan yine sen,
Evet, doğruyu söylemişim,
Nede iyi etmişim….
Eren Genç
