Başlığı okuyunca “Bu da nereden çıktı? Kendimizin nesini ölçelim ki?”diyebilirsiniz.

“Çocuklar evin aynası, medya ise toplumun aynasıdır.” Biz bunu hep elleri öpülesi öğretmenlerimizden dinledik. Ve şimdi Karaman ilimizde elleri öpülesi öğretmenlerimizden biri olan 80 yaşındaki emekli öğretmen Mahide Doğay hanımefendinin domuz bağı ipi ile bağlanıp öldürüldüğünü televizyonlardan ve diğer medya organlarından izledik, okuduk.

Telefonun bir ucundaki dostuma " Ne var ne yok köyde? " diye sorunca, “Bilmez misin sobalı vakitlerin halidir buralar. Daha ne olsun, kar kış. Köy işte; bir çiçekle bahar gelmiyor ama bir kar tanesiyle kış kapımıza geliveriyor. Siz oralarda yavrum ayağınıza çamur bulaşmaz, sıcak odalarda kaloriferin kucağında, ekmek elden, su beyden yaşıyorsunuz. Bu dünyada işiniz iş, bakalım öbür dünyada nasıl olur?”dedi.

Başlığı okuyunca hemen tepki göstermişsinizdir belki de? Ne demek “Biz ne kadar hayvanız?” Bu başlıkta bir kasıt olmadığını yazımın devamını okudukça “Vay be! Biz bayağı hayvanmışız.” demeye kalkabiliriz ya da “Vay be! Biz hayvanlarla kardeşmişiz!” demeye kalkışabiliriz de.

Nerede Bizim Hikâye, masal ve ninnilerimiz?

2011 Ermenek Taşeli Kültür ve Sıla Festivali’nde protokol konuşmalarının ana temasında biri de Ermenek turizmi idi. Kültür ve turizmden bahsetmeyen protokol konuşmacısı yok gibiydi. Sıla festivalinin asıl amacı da zaten sıla-ı rahim, vatanı, sılayı görmek değil midir zaten? Bu sılayı görmek fikri günümüzde daha da genişleyerek turizmin gelişmesi fikrini öne çıkarmıştır.