karamandan.com

Hadi yine kaynana el insanıdır, ya aynı kandan, aynı soydan insanlar, hala, amca acıysa, kötüyse ne olacak, iyilikle nasıl anacağız onları...

Kötüyseler kötü, beni ilgilendirmiyor da diyemeyiz, bir şekilde bizi ilgilendirirler; onlarla anlaşma olmuyorsa, bizden başka bir dil konuşmaya başlamışlarsa, bizim varlığımızı, kültürümüzü, kişiliğimizi ciddîye almıyorlarsa, bencil kötü davranıyorlarsa ortaya çıkacak ahenksizlik bizi rahatsız edecektir ve akrabalık ilişkisinin temiz yüzü bulanacaktır.

Akrabalarımız kendi çıkarları uğruna bizi uzun süre hatta ömür boyunca derde sokmak ve bize ait olan şeyleri elimizden almaya, yok etmeye çalışıyorlarsa onlarla görüşmek bile hiç de tavsiye edilecek bir şey değildir.
Yedi kat yabancıdan dost olabilir, ama o akrabadan artık dost olamaz.

Akraban başına bir sürü belâ sararsa, iyi huyunu bile bozmaya çalışırsa, doğrularını bile yanlış gösterirse, ilerlemeni engellemek isterse, namuslu dürüst iyi oldukça seni sömürmek isterse ve seni sevmezse, uzaktaki bir dostun bile ondan daha yakındır.

Akrabalık, bayramda, seyranda bir araya gelmek değildir; akrabamızın yüzünü görünce ferahlamalıyız, gönülden sevinmiş olmalıyız, birbirimizin amaçlarını kabullenmeliyiz ve hayat tarzı farklılıklarımız ne olursa olsun birlikte ilerlemeliyiz.

Hiç olmazsa akrabalıkta bizi kimse geçmesin.
Beni akrabalıkta herkes geçti, çünkü benim hiç akrabam olmadı, bana akrabalığın mutluluğunu az birazcık tatmak bile nasip edilmedi.

Ne diyor Muazzez Ersoy ‘nostalji’ şarkısında:
“Kader seni kime şikayet edeyim!..”

Çektirir sonsuz çileyi,
Okşar görünür de atar silleyi
Umulmadık anda sokar iğneyi,
İnsana Dünyayı haram ettirir.

Açar da sarmaz yarayı,
İnsafsızca sürer bahta karayı,
Bazı düzer, bazı bozar arayı,
Güzelim hayatı dram ettirir.

Çekilmez kaprisi, nazı,
Boştur ikram etse Kürre-i arzı
Hasan Baran’ın yanmıştır ağzı
Kötü akraba sarayı bir dam ettirir.

HASAN BARAN